Patrzacy z ciemnosci by GALINA MARIA

Author:GALINA MARIA [GALINA MARIA]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-03-30T08:58:02+00:00

***

Korytarz ciągnął się coraz głębiej, ze lśniących czarnych ścian wabiła błękitnawa przesłona. Teraz poruszali cię już bardzo powoli – Berg przyglądał się podejrzliwie każdej szczelinie i każdej żyłce w ścianie. I on chyba przestał wierzyć swoim przeczuciom. Dlatego wszędzie wyczuwał niebezpieczeństwo. Z mroku wyłoniły się mgliście zielonkawe nefrytowe drzwi, jakby podświetlone od środka – po na poły przezroczystym kamieniu pięły się wzory, formujące się w dziwaczne drzewo.–Jak myślisz, dokąd one prowadzą? – zapytał Leon.

–Jeżeli wierzyć tym bajdom, to mogą wieść wszędzie – zmęczonym głosem odpowiedział Berg. – Do takiego samego korytarza… a potem do następnego.

–I ty im wierzysz?

–Nie – uciął Berg.

–Dziwne te wzory. Jak myślisz, to rzeźba czy formacja naturalna?

–Najpewniej inkrustacja. A, powinniśmy tam iść.

–Zaczekaj! – zatrzymał go Leon.

–Co tam jeszcze?

–Teraz coś z chłopakiem… Alf, ej, Alf!

Berg, który doszedł już do zakrętu, zatrzymał się i obejrzał, wpatrując się w półmrok.

Alf, który niemal na palcach przeszedł obok nefrytowej płyty, nagle zamarł w bezruchu i przylgnął do migotliwego kwadratu.

–Alf!

Młodzieniec nawet nie drgnął. Nadal stał nieruchomo i tylko coraz bardziej wciskał się w łagodnie świecącą zielonkawą powierzchnię, jakby się do niej przykleił.

–Do diabla! Leon się zatrzymał, przepuścił towarzyszy, a potem spiesznie wrócił do Alfa. Zatrzymawszy się obok, położył mu dłoń na ramieniu.

–Idziemy! I aż się żachnął. Od drzwi ciągnęło chłodem – tak ostrym, że Terranin odebrał to niemal jak uderzenie ładunkiem elektrycznym. Chłopak powoli odwrócił

głowę:

–Tam, za tymi drzwiami… Wy niczego nie słyszycie? Ono… wzywa mnie z imienia.

Leon wsłuchał się w ciszę, ale uczynił to raczej dla porządku. I rzeczywiście, poza przygłuszonym rytmem kroków, szurania nóg trzaskania smolnej pochodni, innych dźwięków w korytarzu nie było.

–Wydaje ci się.

–Nie, nie… taki łagodny głos… a teraz się śmieje, la muszę tam wejść! Puśćcie innie!

Rozpłaszczył się na płycie drzwi i rozłożył ręce, jakby chciał się wtopić w lśniącą powierzchnię.

Leon chwycił go za ramiona i spróbował odciągnąć. Lecz okazało się to niespodziewanie trudne – jakby coś zza drzwi ciągnęło chłopca niczym magnes.

–lam, za tymi drzwiami… – mamrotał Alf – jest piękny kraj… eden… wystarczy tylko otworzyć drzwi. I wszystko będzie dobrze.

Ale do otwierania drzwi – co wcale nie byłoby proste, bo nie miały klamki ani rygla – jakoś się nie zabierał. Nie próbował ich nawet pchnąć. Rozpłynął się tylko po powierzchni, jakby jego ciało było z rtęci.

–To wcale nie raj! – zagrzmiał Leon, oddzierając minstrela od płyty. - To złudzenie!)edno wielkie oszustwo! Kłamie ci ten głos! Tam niczego nie ma – tylko chłód i mrok!

Terranin nie czuł już rąk – palce zmartwiały mu z zimna, które sączyło się zza drzwi. Dlaczego Alf niczego takiego nie czuł?

–Chodźmy – nalegał Leon.

W tej samej chwili zorientował się, że otacza ich prawie całkowita czerń – płomień pochodni majaczył coraz dalej i dalej. Do diabła, czyżby tamci nie widzieli, że dwaj towarzysze zostali z tylu? Odchodzili – powoli, ale nieuchronnie. W drżącym, niknącym blasku Leon ujrzał nagle, że rzeźba na panelu drzwi stopniowo pokrywa się szronem. Mróz nawarstwiał się coraz wyraźniej, nici łączyły się w kryształy i dziwaczne szklane kwiaty, osypujące się pod jego oddechem.

Nagle Alf odskoczył w tył, jakby po drugiej stronie drzwi ktoś wyłączył niewidzialny magnes, i oszołomiony potrząsnął głową.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.